این بار همراه با صائب و بنان، بر کشتی نجات سوار می شویم. نجات از ماتریکس. رهیدن از جزیره تونال! جزیره اوهام...رهیدن اما راهی دارد که صائب تبریزی در تک تک ابیات این غزل ناب که به حق کشتی نجات است، به آن پرداخته و بنان که همواره در انتخاب اشعار حسن سلیقه دارد، ما را با آواز خود به سوی نجات فرا می خواند. در روزگاری که بسیاری به دنبال سبک زندگی لاکچری و زرق و برق کاذبند، چشم ها به سختی درخشش و اشرافیت حقیقی اشراق را می بینند. به تک تک کلمات به کار رفته در ابیات توجه کنید و از لذت یافتن گنج حقیقی غزلی اینچنین جامع و جهانشمول، سیراب شوید. 
بگذر ز دستگیری ما ای سبوی خام
ما التجا به پای خم می نبرده ایم...